วันแรกของการเปิดเทอม แม่ก็เลยทำตัวเป็นแม่ที่ดี ตื่นเช้าไปส่งลูก... ตอนเย็นพาลูกไปถอนฟัน ลั้นลา ลั้นลา ที่จริงให้ 2 ลิงไปถอนนานแล้ว แต่เขาผัดวันไปเรื่อยๆ   จนถึงวันนี้แหละ ...เสร็จเรา!!

ก่อนจะไปกุมภาก็นั่งทำใจอยู่นาน จริงๆ ทำมาปีกว่าละ ก็ยังทำไม่ได้ พอ 2 ลิงกลับจากโรงเรียน ก็ให้ทำการบ้าน กินข้าว อาบน้ำ แปรงฟัน จนเสร็จเรียบร้อยแม่ก็รีบพาไปร้านหมอฟันแต่หัววัน ไปถึงมีผู้ใหญ่ในคิว 1 คน แม่ก็เตี๊ยมกับ 2 ลิง
“ถ้าหมอถามว่าถอนซี่ไหน ก็บอก ซี่ไหนต้องถอนก็ถอนเถอะครับ”   ได้ผลเกินคาด!!   พอคุณหมอเรียกพี่มีนเข้าไป  
"ซี่ไหนต้องถอนก็ถอนเถอะครับ ซี่ไหนต้องผ่าก็ผ่าเถอะครับ"  นั่นแน่ กิ๊ดกิ๊ว ไม่เสียแรงที่อบรมสั่งสอนกันมา
"เก่ง มิน่าฟันถึงสวยเชียว"   คุณหมอเอ่ยปากชมพี่มีน  แม่ก็รีบบอกกุมภา
"เห็นไหมไม่เจ็บหรอก พี่มีนเก่งมากเท่สุดๆ แมนว่ะๆ"  แต่พอคุณหมอแทงเข็มเข้าที่โคนเหงือก
"จ๊าก เจ็บอ่ะ ไม่เอาแล้วๆ"  แม่หัวเราะเสียงดัง ด้วยความฮามาก อุตส่าห์ชมไปซะเยอะ พี่มีนร้องจนทำเอาเจ้าลิงน้อยเสียขวัญทำท่าจะวิ่งหนีกลับบ้านให้ได้
"พี่มีนตลกเนอะ ฮา ฮา ฮา ไปแอบดูพี่มีนกันไหม" กุมภาทำหน้าสยองขวัญ แม่เลยย่องไปดูคนเดียว
"เอ็บๆ ไอ่เอาแอ้ว" เสียงพี่มีนบ่น ...เจ็บๆ ไม่เอาแล้ว...เพราะต้องฉีดยา 3 ที่ ก็จะถอน 3 ซี่นี่หน่า
"อากอีนอวม เอี้ยวอดแอ้ว" พี่มีนบ่นอีกเมื่อยาชาออกฤทธิ์ ...ปากมีนบวม เบี้ยวหมดแล้ว.... คุณหอมก็แสนดีพยายามอธิบายว่าไม่ได้บวม ยามันทำให้รู้สึกแบบนั้นเอง ส่วนแม่ก็ยังคงยืนหัวเราะเหมือนเดิม
"อาอ๋ายเอ้าออแอ้ว" ...ยาไหลเข้าคอแล้ว... กว่าจะถอนเสร็จ แม่หัวเราะท้องแข็ง

              "ไปกุมภา" แม่บอกกุมภาให้เข้าไปหาหมอ ท่าทางกุมภากดดัน เหงาๆ เศร้าๆ ไม่มั่นใจในตัวเอง แต่แม่แกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วก็หันมาชวนพี่มีนคุย คุณหมอเอ็ดแม่ที่ชวนลิงใหญ่คุยทั้งที่ลิงใหญ่ยังกัดสำลีอยู่
"ไม่เจ็บหรอก คุณหมอทำเบา" คุณหมอหันไปพูดกับกุมภา เสียงคุณหมอเจรจาอยู่นาน  แม่กับพี่มีนเริ่มนิ่งฟังอย่างตั้งใจ  ทั้งนึกลุ้นเพราะเป็นห่วง และกลัวหมอหันปลายเข็มมาปักที่พวกเราแทนโทษฐานทำให้เสียสมาธิ
               "เอ้าๆ แม่มาให้กำลังใจหน่อย" แม่รีบเดินเข้าไปดูลิงน้อยทันทีที่คุณหมอเรียก โอ้...พระเจ้า!! น้ำตานอง อาบสองแก้ม สายลมแย้ม พัดผ่านมา .....แม่ยืนหัวเราะอยู่นาน จนคุณหมอหันมาดุอีก  แม่รีบทำหน้าที่โน้มน้าวจิตใจลูกลิงน้อยให้คล้อยตาม
              "เอาๆ ถ้าไม่พร้อม หมอก็ไม่บังคับใจล่ะ ทีหลังให้พ่อพามานะ  แม่ไม่ได้เรื่องเลย"  แม่หันไปฉีกยิ้มเจื่อนๆ
              แล้วก็เป็นอันว่า แม่กับพี่มีนก็อับอายขายหน้า แทบแทรกแผ่นดินหนี โดยมีกุมภาเดินตาบวมอยู่ข้างๆ

                “ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาโดน ไม่ต้องมาพูดด้วยหรอก มันไม่เจ็บหรอก จะร้องทำไม  ไม่เจ็บใช่ไหมพี่มีน" แม่กับ 2 ลิงหยุดอยู่ระหว่างทางทั้งที่เกือบจะถึงบ้านแล้วล่ะ
              "ไอ่เอ็บเอย" พี่มีนออสก้าร์ทำหน้าร่าเริงตอบ ...ไม่เจ็บเลย...
               "ไม่เจ็บแล้วพี่มีนร้องทำไม" กุมภาบ่น เสียงปนสะอื้น
              "ร้องไปงั้นๆ แหละใช่ไหมพี่มีน" แม่หันไปขยิบตากับพี่มีน พี่มีนรีบพยักหน้าทันที
              "ดูสิ งี้กลับไปโดยกู๋ว่าแน่เลย เดี๋ยวกู๋พามาเองจะรู้สึก กู๋มาถึง ถอนๆๆๆๆ" กุมภาเริ่มทำท่าคิด อิ๊อิ๊...เสร็จแม่!!

           แม่โอบกอดกุมภาไว้ในอ้อมแขนน้อยๆ บรรจงจุมพิตที่หน้าผาก
           "ไปถอนฟันนะกุมภานะ แม่อุตส่าห์โดดงานมานะนี่" แล้วแม่ก็ร่ายยาว และแล้วกุมภาก็ยอมไปจนได้ ลั้นลา ลั้นลา เดินกันไป 3 คน กระหนุงกระหนิง กะว่าไปถึงร้านปุ๊บ ถอนปั๊บ ที่ไหนได้ มีคิวก่อนกุมภา 1 คน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเด็กพิเศษที่มีปัญหาเรื่องการเติบโตของสมอง ตอนแรกตาหนูคนนั้นก็ลั้นลา ร่าเริง เดินเข้าไปแต่โดยดี แต่พอหมอจรดปลายเข็ม
           "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"  เฮ่อ...... กุมภาหน้าเสียอีกแล้ว
            "ไหนว่า น้องเขาเก่งไง" นั่นๆ เริ่มเจ้าปัญหาอีกละ พอน้องคนนั้นออกมา แม่ก็จูงกุมภาเข้าไปในห้องอีกครั้ง
           "ถอนซะแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้ว เห็นไหม เสียเวลาเลย" แล้วคุณหมอก็บ่นอะไรไปอีกกระบุงโกย
            "อย่าหายใจแรงขนาดนั้นสิ ท้องมาชนมือลุงหมอ เดี๋ยวส่งยาไม่เรียบจะเจ็บนะ"
            "อย่าเกร็งสิ" ...ฯลฯ...... เสียงของคุณหมอดังไม่ขาดสาย


           เฮ่อ...ทำไมถอนฟันซีกนึงมันเหนื่อยขนาดนี้หว่า  แล้วเดือนหน้าที่หมอนัดมาถอนอีกจะรอดไหมเนี่ย