วันนี้เป็นวันอีกวันหนึ่งที่ฉันนั่งนับเดือนนับปี ในวันเวลาที่ผ่านพ้นไป  ท้องฟ้าดูแจ่มใสไม่มี เมฆฝนใดมา บดบังภาพแผ่นพื้นสีฟ้าที่สวยงามนั้นได้ แสงแดดยามสายสาดแสงส่งลงมายังห้องเรียนเล็กๆ ห้องหนึ่ง ในตึก พิจิตรจิราภา ที่มีอายุความเป็นมาอันยาวนาน ณ รั่ว ราชินีบนแห่งนี้ ถึงแม้เป็นเพียงห้องเล็กๆห้องหนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่า ภายในห้องเล็กๆแห่งนี้ มีความทรงจำมากมายที่ฝังลึกอยู่ในนั้น บรรยากาศเงียบสงบ บวกกับเสียงหัวเราะของเด็ก นักเรียนที่เดินไปมา วินาทีนั้นมันทำให้ฉันนั้น นึกถึง ใครบางคนที่จากไป... พร้อมกับเส้นทางที่เค้าเลือกเดิน...
ฉันไม่รอช้าที่จะบรรจงตัวอักษรลงไปบน กระดาษสีขาวๆว่างเปล่าแผ่นหนึ่ง เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกและเรื่องราวต่างๆมากมาย ลงไปเพื่อหวังว่า เรื่องราวเหล่านั้นจะส่ง ไปถึง....ใครสักคนที่จากไป...


สวัสดีกานรัด เป็นไงบ้าง สบายดีไหม อยู่ไกลบ้านปรับตัวได้รึยังฮ่ะ  ใกล้ถึงวัน วาเลนไทม์เต็มแกแล้ว ที่ อเมริกาคงครึกครืนน่าดูเลยล่ะสิ  เพื่อนๆทุกคนที่นี้ สบายดี และคิดถึงแกมากน่ะ รู้ไหม ? นี้เป็นจดหมายฉบับแรกที่เราเขียนถึงแก อาจไม่ดีนัก แต่เราก้อรู้สึกดีที่ได้เขียนมันขึ้นมา ..เพื่อเล่าเรื่องราวต่างๆมากมายให้แกฟัง....

กานรัดแก ยังจำได้ไหมว่า เราเป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้ว ประมาน5 ปีที่แกได้มาเป็นเพื่อนของเรา ทำไมเวลามันช่างผ่านไปเร็วเสียเหลือเกินเป็นเพราะ สนุกกับการใช้ชีวิต หรือ เราอาจรู้ค่าของมันมากขึ้นรึเปล่าน่ะ .แล้วเพราะอะไร......ที่ทำให้เรามาพบกันล่ะ.......

**ความเหมือนที่แตกต่าง**
เธอตัวสูง          ฉันตัวเตี้ย
เธออยู่ท้ายแถว    ฉันอยู่หัวแถว
เธอขายาว  ฉันขาสั้น
เธอหุ่นนางแบบ  ฉันหุ่นนางอ้วน
เธอชอบผมสั้น  ฉันชอบผมยาว
เธออยู่ห้อง ก.  ฉันอยู่ห้องข.
เธอชอบเป็นผู้พูด    ฉันชอบเป็นผู้ฟัง
เธอมองโลกในแง่ดี   ฉันมองโลกในแง่ร้าย
เธอเข้มแข็ง    ฉันอ่อนแอ
เธอพูดติดอ่าง   ฉันพูดไม่รู้เรื่อง
เธอจากไป   ฉันยังคงอยู่........


.................................................................................................................

มาจนถึงวันนั้นที่เราเจอแกเป็นครั้งแรกจนมาถึงวันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่ได้บอกให้แกได้รับรู้...
เราเป็นคนถ่ายทอดความรู้สึก ออกมาเป็นคำพูดได้ไม่เก่งนัก เลยได้แต่ใช่ตัวอักษรเป็นสื่อที่จะบอกทุกสิ่งทุกอย่างให้มาให้หมดในวันนี้........
แกเป็นคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจ เหมือนตัวแกก้อคือ ตัวเรา ที่ค่อยสะท้อนความเป็นตัวเองออกมาทีละน้อยๆ  ในวันที่แกไปนั้น ตอนนั้นเราคิดเพียงแต่ว่า แกคงเสียใจมากกว่า พวกเราทุกคนคงต้องเจอกับความเหงาเมื่อนึกถึงวันข้างหน้าที่ไม่มีแกอยู่เหมือนเช่นเคยเหมือนทุกวันมากกว่าที่แกรู้สึกโดย  ไม่รู้เลยว่า ความจริงแล้วเป็นเช่นไร จากคำที่ว่า
“ คนที่เหลืออยู่นั้น  พวกเค้าจะต้องพบกับความเศร้าใจกับการจากไปของใครสักคน แต่ใครจะรู้ ว่า แท้จิง ผู้ที่จากไปต่างหากที่จะต้องเสียใจมากกว่า เมื่อต้องทิ้ง ใครสักคนไว้เบื้องหลัง มิอาจรับรู้ได้เลยว่าสิ่ง ใดที่รอเค้าอยู่เบื้องหน้านั้น “  มันอาจดูไร้สาระที่มานั่งเขียนถึงเพื่อน แทนที่จะไปเขียนถึงความรักระหว่าง คน 2คน แต่เราเลือกที่จะเขียน เรื่อง ของแกแทน  1 ปี อาจดูสั้น สำหรับหลายคนแต่สำหรับ การที่เราจะต้องห่าง เพื่อนสนิท  คนหนึ่งไปนั้นเป็นอะไรที่ยาวนาน มากสำหรับเรา  เมื่อบางที่เราจะต้องพยายามเตือนตัวเองว่า ตอนนี้แกไม่ได้อยู่ข้างกายเรา ตอนนี้ไม่มีเสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม ที่จิงใจของแกอีกแล้ว ....

        บางเวลาเราก้อแอบคิดกับตัวเองว่า  แกอาจไม่กลับมา  แกอาจเลือกเส้นทางเดินเพื่อไปสู่ทางที่ดีกว่า  ซึ่งเส้นทางนั้นอาจไม่มี เราค่อยเคียงข้างแกไป แกอาจเจอใครสักคนที่ดีกว่าเพื่อนคนนี้นที่ รอแกอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน กลัวว่า แกอาจลืมเราไปในวันข้างหน้า เพื่อไปในเส้นทางที่แกเลือกเดิน.....แต่เราก้อดีใจที่ไดเจอคนดีๆอย่างแก น่ะ


สุดท้ายนี้   ไม่ว่าจะเกิดระหว่างเรากับแก เราขอสัญญาด้วยใจจริงว่า เราจะอยู่เคียงข้างแกตลอดไป ต่อให้ไกลสักเพียง ไม่ว่าจะเป็นยามที่ แกทุกข์หรือสุข เราพร้อมที่ช่วยแกเสมอ เราอาจไม่ใช่เพื่อนที่ดี นัก ไม่ได้ให้ทางออกที่ดีให้แก ในยามที่แกมีปัญหา แต่เราไม่ใช่ผู้วิเศษ นิ ที่สามารถทำเช่นนั้น ได้เรายังคงเป็นเรา ที่ทำให้แกเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะได้ เราว่า คงไม่มีผู้วิเศษผู้ใดที่สามารถทำอย่างเราได้ เพราะเราเป็นอย่างที่เราเป็นวันนี้ เป็นเพื่อนของแกคนนี้  ถึงแม้วันนี้เราอาจไกลกันแต่เรา เชื่อว่า ระยะทางจะช่วยพิสูจน์ความเป็นเพื่อนเของเรากับแกได้ เพียงแค่เราหลับตา แกจะเห็นเราอยู่ในจินตนาการเคียงข้างแกทุกเวลา  เราไม่เคยพูดคำซึ้งๆใส่นักมากนัก เพราะเราเห็นว่า การกระทำที่มาจากใจต่างหากที่สำคัญมากกว่า คำพูด อื่นใดในโลก  เรารู้สึกดีมากที่ได้มาเจอคนอย่างแก ไม่ว่า เวลาจะผ่านไปนานสักเพียงใด ความทรงจะคงอยู่ในใจของ เราตลอดไป..สิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยบอกแกใน 5 ปีที่ผ่านมา มาวันนี้เราจะบอกก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไปว่า  “เรารักแกมากน่ะ .....เพื่อนรักของฉัน......”

ขอบคุณฟ้าที่ประทานเธอมาให้ฉัน
ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เรารู้จักกัน
ขอบคุณเวลาที่ช่วยพิสูจน์เธอและฉัน
เราจะไม่ลืมกันตราบนานเท่านั้น

“ เราขอเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ ยืนมองดูแกอยู่ห่างๆ อย่างนี้ตลอดไป จนกว่าลมหายใจของเราจะหมดไป ”