“เฮ้อ ..ฝนตกอีกแระน่าเบื่อ”
“ฮัทเกลียดฝนเหรอ”
“หือส์..ก้อไม่ค่อยชอบเท่าไหร่อ่ะ”
“พี่ว่าดีออกให้ความรู้สึกเหงาๆก็ แล้วก้อนึกถึงตอนย้ายบ้าน”


21  ต.ค 2544 (กูอยู่ ม.2)
เป็นวันที่กูจำได้ขึ้นใจ  วันของน้ำตา,,,สายฝน
“ไม่ไปไม่ได้เหรอ”
กูถามพี่เฟิร์สเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้
“ไม่ได้หรอกพี่เรียนจบแล้วต้องหางานทำเข้าใจไหม๊ครับ”



พี่เฟิร์สคือรักแรกของกูเลยมั๊ง  ตั้งแต่กูจำความได้  กูก้อเล่นอยู่กับพี่เค้าแล้ว
ห้องกูกะห้องพี่เฟิร์สแค่เปิดหน้าต่างมากูก้อมองเห็นห้องเค้าแล้ว
ตอนนั้นแม่ยังอยู่เพชรบุรีกะกู  กว่าทำงานจะกลับบ้านก้อ 5 ทุ่ม เที่ยงคืน
กูก้อมีพี่เฟิร์สเนี๊ยหละนั่งคุยนั่งเล่นเป็นเพื่อนกู
เวลาวันไหนว่างๆ ก้อจะไปเที่ยวด้วยกันสองคน  
เดินบ้าง  ปั่นจักรยานบ้าง กูซ้อนพี่เค้าบ้าง พี่เค้าซ้อนกูบ้าง
กูมีความสุขนะ  มีความสุขกับการที่เราได้อยู่ใกล้ๆ คนที่เรารู้สึกดีด้วย
“เวลาอยู่ใกล้พี่  เหมือนกับว่าจะไม่มีเรื่องราวที่ไม่สบายใจเกิดขึ้น
เรื่องครอบครัว เรื่องแม่ เรื่องเรียน หรือว่าเรื่องตัวเองที่น่าเบื่อ
  มันคืออะไรนะความรู้สึกแบบนี้”
+++หนึ่งในหลายๆข้อความที่กูเขียนถึงพี่เค้าในไดอารี่เก่าๆ ของกู


พอกูขึ้นม.1  กูก้อเริ่มติดเพื่อน
กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ
แต่ทุกครั้งที่กูเดินเข้าซอยมา
กูก้อมักจะเจอพี่เฟิร์สนั่งอยู่ที่หน้าบ้านกู
“พี่เป็นห่วงกลัวจะเป็นอะไร”
คำสั้นๆ แค่นี้ที่พี่เค้าพูดกับกูก่อนที่จะเข้าบ้านไป
พอกูเข้าบ้านมาไม่ถึง 10 นาที
เสียงทอสับก้อจะดัง
“พี่เองนะ  นอนไม่หลับอ่ะ  ยืนรอใครไม่รู้จนขาแข็งหมดแระ  คุยเป็นเพื่อนพี่ก่อน...”
เป็นแบบนี้ทุกๆคืน  บางคืนคุยกันถึงเช้าก้อมี
มาพักหลังทอสับไร้สายบ้านกูพัง
พี่เค้าก้อจะโทรมาแค่ราตรีสวัสดิ์แล้วก้อวาง (เค้าเกรงใจป้ากูกะแม่)


พอกูขึ้นม.2   เดือนตุลาคม
ประโยคนี้ก้ออกมาจากพี่เค้า
“พี่จะย้ายบ้านแล้วนะ”
กูพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่ๆ “แล้วจะไปเมื่อไหร่”
“ก้อคงราวๆ กลางๆเดือนหนะ”
ทำไม...ทำไมไม่บอกกูไวกว่านี้
อีกแค่ครึ่งเดือนที่พี่ชายคนนี้จะอยู่กับกู
กูทำใจไมได้  กูร้องไห้ทุกคืน
แล้วกูก้อคิดได้  “กูทำอะไรเนี๊ย..เหมือนบ้าไปคนเดียว”
กูหันมายอมรับความจริงที่ว่า
กูไม่สามารถที่จะรั้งคนคนนี้ให้อยู่กับกูตลอดไปได้
กูกลั่นกรองความรู้สึกดีๆ ของกูที่มีให้พี่เค้าได้มา เกือบ  10  หน้ากระดาษ A4
แล้วก็รูปที่ไปเที่ยวทะเลที่ชะอำด้วยกัน
รูปที่พี่เฟิร์สแบกกูอยู่บนหลัง
ของนี้กูจะเอาให้พี่เค้าตอนวันย้าย


21  ต.ค.  วันย้ายออก
แม่พี่เฟิร์สมาลาบ้านกูแต่เช้า แล้วบอกว่าจะย้ายออก ตอนบ่ายๆ
ตอนเที่ยงพี่เฟิร์สก้อเข้ามาหากุที่ห้อง
กูเปิดประตูไปทั้งน้ำตา
ยื่นกระดาษที่กูเขียนให้พี่เค้า....น้ำตากูไหล
“ไม่ไปไม่ได้เหรอ”
“ไม่ได้หรอก พี่บอกหลายรอบแล้วไง
แม่พี่ได้งานใหม่ อีกอย่างพี่ก้อเรียนจบแล้ว
ถึงเวลาหางานทำแล้วนะครับ เข้าใจเปล่าตัวเล็ก
อืม..ยังไงพี่สัญญานะว่าจะกลับมาหาฮัทบ่อยๆเลย”
“สัญญาแล้วนะ”  กูร้องไห้เหมือนคนบ้า  กอดพี่เค้าไว้แน่น
ตอนพี่เค้าจะไป  ฝนก้อตกลงมา
กูตัดสินใจที่จะร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง
แต่พอกูได้ยินเสียงสตาร์ทรถ
ไม่รู้ทำไมกูถึงวิ่งออกไป แต่ก้อไม่ทันเห็นหน้าพี่เค้าเป็นครั้งสุดท้าย  
รถออกไปแล้ว....มีกูยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวกับความเคว้งคว้าง ที่คนที่กูรักจากไปแล้ว

แต่ว่าวันนี้ !
พี่เฟิร์สกลับมา
กลับมาที่บ้านหลังเดิม  บ้านที่มันถูกปล่อยว่างไว้ตั้งแต่วันนั้น
กลับมาครั้งนี้เพื่อมาอยู่อีกครั้ง
มาต่อเติมความฝันของกู
ทีแรกที่กูเห็นพี่เค้า  กูลืมไปเลยหละว่ากูยืนอยู่ที่ระเบียงชั้น  2  
เกือบจะกระโดดลงมาด้วยซ้ำ
พี่เค้าไม่เปลี่ยนไปเลย  หน้าตา รูปร่าง
แม้แต่รอยยิ้มที่มีให้กู  ก้อยังเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเสมอ
“ไงตัวเล็กโตแล้วสูงขึ้นเยอะเลยนะเรา” ประโยคแรกที่เค้าพูดกับกู
พี่เฟิร์สย้ายมาทำงานที่เพชรบุรี   เป็นไกด์ Free lance
บริษัทแถวๆ หัวหิน
  กูดีใจ...ดีใจมากมาย
เหมือนของชิ้นหนึ่งที่หายไป  แล้วสุดท้ายกูก้อหามันจนเจอ
เมื่อ   เย็นวันอาทิตย์  กูกะพี่เฟิร์สจะไปเดินเปิดท้ายกัน  แต่ฝนตก
“เฮ้อ ..ฝนตกอีกแระน่าเบื่อ”
“ฮัทเกลียดฝนเหรอ”
“หือส์..ก้อไม่ค่อยชอบเท่าไหร่อ่ะ”
“พี่ว่าดีออกให้ความรู้สึกเหงาๆก็ แล้วก้อนึกถึงตอนย้ายบ้าน”
“อืม ไวดีเนอะ แป๊ปๆ ก้อ 4 ปีแล้ว”
“ใช่  แต่ 4 ปีก็ยังไม่สายใช่มะที่พี่จะรักษาสัญญา”
พี่เค้าหันมามองหน้ากู แล้วยิ้ม
“พี่กลับมาแล้วนะ”
อีกครั้งแล้วที่เค้าทำให้กูชอบเค้ามากขึ้นๆ ไปอีก
กูไม่รู้ว่าพี่เค้าจะคิดกับกูยังไง  แต่ถึงอย่างนั้นก้อเถอะ  ยังไงกูก้อจะรักพี่เค้าต่อไป  

--  พี่ชายคนนี้ของกูคนเดียว  --

ปล.ขออภัยกับบางคำที่ไม่สุภาพ
ปล.เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วอ่ะนะ
แม้ว่าตอนนี้เราจะเศ้ราและจมอยู่กับเรื่องร้ายๆ บางเรื่อง
แต่เรื่องนี้ยังไงก้อจะเป็นความทรงจำดีๆของเราตลอดไป ขอบคุณครับ